Telefon na komisariat

Legenda:
+ głos ze słuchawki
- Wiktoria
~ Agata

+Słucham?

Wiktoria, zdumiona spokojnym męskim głosem dobywającym się ze słuchawki, tak bardzo kontrastującym z horrorami, które dziewczyny przed chwilą przeżyły, przez chwilę oniemiała gapiła się w telefon. Po chwili zreflektowała się:

-Czy… dodzwoniłam się na komisariat?

+Tak, co się stało?

Wiktorii, pod wpływem niezmiennie stoickiego głosu puściły nerwy.

-Jak to, co się stało?! Wyjrzyj przez cholerne okno!

+Widzę co się stało, czy mogę ci pomóc?

-Nie no, nie musisz nam pomagać, tak sobie tylko dzwonię, żeby z kimś pogadać… No jak myślisz? Tak, możesz nam pomóc! Razem z koleżanką utknęłam w szkolnym internacie przy liceum, a wokół roi się od… potworów!

+No nie mogę ci teraz przysłać wsparcia.

W tym momencie wtrąciła się Agata:

~To co wy teraz wszyscy robicie? Dlaczego nikt nic z tym chaosem nie robi?

+To zależy kogo masz na myśli mówiąc „wy”. Jeśli masz na myśli policjantów, prawdopodobnie włóczą się gdzieś ze swoimi sztywnymi koleszkami.

~To znaczy… że policja… nie istnieje?!

+Nie istnieje to złe słowo, gnije sobie gdzieś na mieście.

-To kim ty do jasnej cholery jesteś?!

+Księciem Ciemności. Czy to ważne? Teraz liczy się przede wszystkim wyciągnięcie was stamtąd. Potrzebujecie nagłej pomocy czy jesteście chwilowo bezpieczne?

-Chwilowo tak, pozbyłyśmy się największego zagrożenia.

+Łał, mam do czynienia  z profesjonalistkami. Czy któraś z was jest poważnie ranna ranna?

-Nie, jestem tylko draśnięta.

+Czy któraś z was wykazuje jakieś objawy choroby?

-Co masz na myśli?

+Macie gorączkę albo coś innego? Czy któraś czuje się chora?

Dziewczyny pytająco spojrzały na siebie.

~Nie, chyba wszystko w porządku.

+A kojarzycie, czy ktoś jeszcze mógł mieć tyle szczęścia co wy i wciąż żyje?

~Ludzie z naszej klasy są na imprezie urodzinowej… Na… Wietrznej 30?

+Cholera… To daleko ode mnie… Nie wyrobię się ze wszystkimi…

-To same tam pójdziemy, skoro Szanowny Pan Ja-Się-Nie-Wyrobię nie może! Jest Apokalipsa! A ty mówisz, że się nie wyrobisz? O matko, człowieku!

+O matko, małpko!

-Małpko?! Jeszcze po zdrobnieniach do mnie?! Jak dla ciebie to Pani Małpa! Kim ty niby jesteś że się tak do mnie odzywasz?

+Jestem początkiem i końcem.

-Jak tam dojdę, to ci tak koniec złoję, że początku nie będziesz pamiętał!

W tym momencie Agata wyrwała Wiktorii telefon.

~No dobra, koniec tego dobrego! Pomożesz nam czy nie?!

+No.. Wiecie, mogę wam pomóc, ale mam tu jeszcze innych ocalałych na głowie, wszyscy potrzebują pomocy…

-No to idziemy same!

+Poczekajcie, macie przynajmniej jakąś broń?

-Mamy katanę, potrafimy się bronić!

+Aaa, katanę macie? Nooo, to zmienia postać rzeczy, nie no, z takim orężem idźcie wyzwalać miasto, może od razu się na krucjatę zapiszecie?

-Czy ty uważasz, że nie potrafię się nią posługiwać?

+Tego nie powiedziałem, ale próbowałaś kiedyś przebić się czymś takim przez 600 osób? Spróbuj, zobaczymy jak ci pójdzie. Ale teraz na poważnie: przeciwko średniej liczbie przeciwników bez problemu dacie sobie radę, ale na otwartym terenie w tłumie przeciwników zginiecie. Nie będziecie miały szans…

~Nie będziemy wychodzić na otwartą przestrzeń- pojedziemy autem. A na miejscu… Cóż, spróbujemy wynieść się stamtąd  jak najszybciej się da.

+Czy was Bóg opuścił?

~Możliwe. Ale my nie opuścimy naszych przyjaciół.

+Dobra, jeśli już koniecznie musicie iść, to w takim wypadku miło byłoby was w najbliższym czasie zobaczyć żywe. Dziś albo jutro wszystkie osoby które uda mi się odnaleźć zaprowadzę do bunkra znajdującego się pod liceum. Postarajcie się też tam dotrzeć.

~No to… do zobaczenia?

-Żegnaj.

Wiktoria oschłym tonem rzuciła w stronę słuchawki.

+Ciao.

Agata rozłączyła się. Spojrzała na Wiktorię i obie ruszyły ostrożnie w stronę drzwi.