Odcięcie (17.05.2012)

22.20 piątek, 18.05.2012

[…]

Zaczęłam cofać się w stronę wejścia, zapatrzona w drzwi szeroko otwartymi oczami.

Drzwi szerzej się uchyliły.

Nie wytrzymałam napięcia, odwróciłam się i pobiegłam. Zapomniałam o bólu, zapomniałam o napięciu. Byłam tylko ja, moja panika i nieznani mi ludzie, którzy na moich oczach rozszarpywali ciała innych lekarzy i pacjentów.

Po kilku sekundach doznałam uczucia płynięcia. Czas dla mnie zwolnił, słyszałam każde uderzenie moich butów o linoleum, czułam każdy haust powietrza przepływający przez moje płuca, każdy ruch mięśni i potarcie skóry o materiał ubrań, widziałam każde odbicie światła lamp w klamkach mijanych drzwi. Zauważałam najmniejsze szczegóły otoczenia. Czułam mrowienie w palcach, jakby całe ciało przeszywał mi prąd.

Przypomniałam sobie jeden z pokoi, które sprawdzałam na początku. Był to pokój dyżurującego lekarza, tuż przy wejściu na oddział. W pędzie wślizgnęłam się do niego, zamknęłam drzwi i zaczęłam szukać drogi ucieczki.

Okna były zakratowane.

 Szuranie rozlegało się teraz na korytarzu, momentami słyszałam kroki i pomrukiwania tuż za drzwiami dyżurki. Przycupnęłam przy drzwiach i znalazłam klucz na półce regału na książki. Gdy kroki na chwilę się oddaliły, przekręciłam klucz i zaczęłam nasłuchiwać, czy szmer zamka zwrócił uwagę kanibali.

Wtedy rozległy się głośne dźwięki rocka tuż przy mnie. Dopiero po chwili zrozumiałam co się dzieje. Szybko wyciągnęłam komórkę z kieszeni i odebrałam, przede wszystkim po to, aby przestała hałasować.

Po chwili rozpoznałam głos w słuchawce. Wiktoria! Wydawała się równie ucieszona z dodzwonienia się do mnie jak ja z usłyszenia znanego głosu. Fala ulgi rozlała się po moim umyśle, ale nie pozwoliłam jej się opanować. Czas na ulgę będę miała, gdy stąd ucieknę.

Wiki pytała, czy wszystko u mnie w porządku. Schowałam się jak najdalej od drzwi, pod biurkiem, i szeptem wytłumaczyłam jej gdzie jestem. Powiedziałam jej też, że wszyscy w szpitalu powariowali i mordują się nawzajem. Zdziwiła się, co robię w szpitalu, ale postanowiła, że wszystkiego się dowie gdy tu dotrze. Kazała mi zabarykadować drzwi i znaleźć jakąś broń, a potem siedzieć cicho i się nie wychylać. Obiecała, że będzie tu za trochę ponad kwadrans i rozłączyła się.

Spojrzałam na zegarek. Była 17.15. To miało być długie piętnaście minut.

 Podpełzłam do drzwi i zaczęłam nasłuchiwać. Gdy uznałam, że te istoty (nie potrafię już nazwać ich ludźmi) są wystarczająco daleko, popchnęłam biurko w stronę drzwi i dodatkowo zaparłam ich górną połowę przechylonym regałem na książki opartym o stolik do kawy. Meble zaklinowały się o siebie nawzajem, więc zostałam zupełnie odcięta. Nawet nie wiem, czy byłabym w stanie odsunąć tą barykadę od drzwi. Przypomniałam sobie, że w składziku na rzeczy sprzątaczek widziałam kiedyś toporek przeciwpożarowy. Zaczęłam żałować że go tu nie mam, mogłabym go użyć do otwarcia drzwi, a nawet do obrony. W tym momencie przypomniałam sobie drugie zalecenie Wiktorii- broń.

Rozejrzałam się po dyżurce. Nie było tu żadnych ostrych rzeczy ani noży, którymi mogłabym się bronić. Po dłuższych poszukiwaniach postanowiłam rozłożyć lampę, która stała wcześniej na biurku. Półmetrowa, metalowa nóżka nie była najbardziej wyrafinowaną bronią, ale na zbudowanie czegoś lepszego mogłam nie mieć czasu.

W tym momencie zwróciłam uwagę na hałasy na korytarzu. Oraz mocne uderzenie w drugą stronę drzwi.

Odwróciłam się w ich stronę gotowa do ataku, ale barykada wyglądała na nienaruszoną. Hałasy i wrzaski narastały, ale brzmiały one nieludzko, bardziej jak wściekły warkot psów niż krzyki ludzi. Słychać było odgłosy walki i jakieś dziwne odgłosy, jakby kliknięcia? Po chwili już było po wszystkim. Nie słychać było już żadnych wrzasków ani biegania.

Spojrzałam na zegarek. Wiktorii nie miało przecież jeszcze być, nawet ona nie mogłaby przebiec całej drogi w dziesięć minut. Z kim w takim razie walczyły te stworzenia?

I czy ja chcę to wiedzieć? Jaką mogę mieć pewność, że mnie też nie zaatakuje?

Stałam wpatrzona w drzwi, nasłuchując jakichkolwiek oznak życia po drugiej ich stronie. Czekając na Wiktorię…

Wtedy zdałam sobie sprawę, że mogłam popełnić jeden z najgorszych błędów w moim życiu. Nie dość, że siedzę zamknięta w środku szpitalu pełnego świrów, to jeszcze ściągnęłam tu Wiktorię! Przecież nawet jej umiejętności walki niewiele jej pomogą, jeśli będzie zmęczona po biegu i bez żadnej broni! A to, co było w stanie zamordować czternaście świrów w ciągu jakiejś minuty wciąż może tu być…

Przerażona osunęłam się na podłogę. Jeśli Wiki coś się stanie… z mojego powodu… Nie byłam w stanie dłużej powstrzymywać emocji i stresu ostatniej godziny. Trzęsąc się ze strachu, bólu i wyrzutów sumienia zwinęłam się w kłębek i zaczęłam płakać.